باورم نمیشه که وبلاگم هنوز هستمرسی بلاگفا که نگهش داشتی... همه چی از زمانی ابتدا شد که خونمونو عوض کردیم و من تا مدتها نت نداشتم... البته بعدش کم کاری و کم لطفی خودمم بود... الان نمیدونم یهو چی شد که یاد اینجا افتادم... اومدم شانسمو امتحان کنم که انگار خیلی خوش شانسم... اگه یادتون باشه اون موقها داشتم یک رمان مینوشتم به اسم به خاطر دخترم توی سایت نودهشتیا. سایت نودهشتیا نابود شد و رمان منم همونجا موند. اینا رو بیخی... خیلی هیجان زده ام. این آیدی اینستای منه @_raha.sedaghat_ یک کانالم توی تلگرام

بزرگ شدن ساده نیست... درد دارد... تصور کن لبخند توی قاب را، با روبان مشکی گوشه ی بالایی... یا کلافگی دختر آلفته ی بابا وسط آشپزخانه و خودخوری برای برنجی که دم نمی کشد... تصور کن کتاب های قطور و حرف های درشت... یا شب هایی که به قهوه و چای میگذرد، اما به خواب نه... تصور کن ساندویچ بوفه ی دانشگاه و بعد... درد دندان و کلیه و مثانه... یا وانی که سالها پر نشده... تصور کن تخت دو نفره ی گوشه ی اتاق را، پر از یک نفره هایت... و دری که سالهاست فقط به رفتن باز شده... #رها_صداقت رها ن